ΜΠΑΡΤ

Παιδί, έπληττα συχνά και πολύ. Το πράγμα άρχισε προφανώς πολύ νωρίς και συνεχίστηκε σ' όλη μου τη ζωή, με ξαφνικές εξάψεις (όλοι και πιο σπάνιες αλήθεια, χάρη στην εργασία και στους φίλους), κι αυτό ήταν πάντα αισθητό. Πρόκειται για μια ανία πανικόβλητη που φτάνει ως την απόγνωση: σαν αυτή που αισθάνομαι στα συμπόσια, στις διαλέξεις, στις βραδινές συγκεντρώσεις με ξένους, στις ομαδικές διασκεδάσεις: παντού όπου η πλήξη μπορεί να ιδωθεί. Είναι λοιπόν η πλήξη η υστερία μου; (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)