ALBEDO

Πριν από αρκετά χρόνια πρωτοσυνάντησα τα κλασσικά χαϊκού, σαν μονοπάτι από βότσαλα απ' τη μια όχθη ενός ποταμού στην άλλη. Από τότε τα συνάντησα πολλές φορές για πρώτη φορά.Στο ιδιαίτερο αυτό είδος της Ιαπωνικής ποίησης με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίο κόβεται κάθετα το συνεχές του χρόνου. Έτσι, η Τωρινή στιγμή διαστέλλεται και παρουσιάζεται με μία εκθαμβωτική διαύγεια, ακρίβεια και μινιμαλιστική απλότητα. Το αριστουργηματικό σε αυτή την κατάσταση είναι ότι ενσωματώνεται σε μια πολύ αυστηρή φόρμα τρίστιχων φτιαγμένων από πέντε συλλαβές, εφτά, και τέλος πάλι πέντε.Αν και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να θεωρηθεί περιοριστικό, η πειθαρχία που απαιτείται από την αυστηρότητα της φόρμας διαπιστώνω ότι λειτουργεί μαγικά απελευθερωτικά.Στα χαϊκού που έχω γράψει διατήρησα τη φόρμα, ζήτησα απ' αυτήν να γίνει ο φορέας προσωπικών πνευματικών βιωμάτων κι αλχημιστικών μεταμορφώσεων, κι αυτή με τη σειρά της λειτούργησε σαν πύλη για άλλες αποκαλύψεις. Ανακάλυψα ακόμα μια φορά το θησαυρό της γλώσσας μου. Παρατήρησα ακόμη ένα εκφραστικό πλάτεμα και βάθεμα εννοιολογικών οριζόντων κι ήρθα σε επαφή με την πρωτογενή ουσία και φύση αυτού που ζητάει να διατυπωθεί προτού γίνει λέξεις. [...]