BLOODY SARAH

[…Το Blasted πιστεύω πως ήταν μια ευθεία απάντηση σε ό,τι συνέβαινε. Ήξερα πως ήθελα να γράψω μια ιστορία, για έναν άντρα και μια γυναίκα, σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Και ήξερα πως ανάμεσά τους έπρεπε να υπάρχει μια μετατόπιση της ισορροπίας έτσι ώστε να προκύψει η πράξη του βιασμού. Ξεκίνησα να γράφω. Ένα βράδυ άνοιξα την τηλεόραση. Είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Σρεμπρένιτσα να θρηνεί, κοιτώντας την κάμερα. Έλεγε, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ κάποιος πρέπει να μας βοηθήσει, χρειαζόμαστε τα Ηνωμένα Έθνη να έρθουν εδώ και να μας βοηθήσουν. Σκέφτηκα πως κανείς δεν πρόκειται να κάνει κάτι. Πόσες φορές έχω ξαναδεί αυτή τη γυναίκα να κλαίει σε κάποια άλλη, πολιορκούμενη, βοσνιακή πόλη . Κανείς δεν πρόκειται να κάνει το οτιδήποτε. Σκέφτηκα μέσα μου όλη αυτή τη δυστυχία και ένιωσα αληθινά γελοία γράφοντας μια αδιάφορη ιστορία για ένα ζευγάρι σ΄ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Ποιο το νόημα να συνεχίσω; Έπρεπε να γράψω γι΄ αυτήν τη γυναίκα, ωστόσο με κάποιο τρόπο η ιστορία του ζευγαριού παράμενε ενδιαφέρουσα. Έτσι προσπάθησα να ανακαλύψω εκείνον τον πιθανό δεσμό, ανάμεσα στην πράξη ενός βιασμού που συμβαίνει κάπου στο Leeds και όσα ανέφεραν οι ανταποκρίσεις από την Βοσνία. Ξαφνικά, όλα ήταν ξεκάθαρα. Η μία ιστορία ήταν ο σπόρος και η άλλη το δέντρο. Σπόροι σαν αυτόν που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μιας πολεμική σύρραξη ευρείας κλίμακας ενυπάρχουν ακόμη και στους πιο ειρηνικούς καιρούς. Πιστεύω ακόμη πως το διαχωριστικό τοίχος ανάμεσα σε ότι αποκαλούμε πολιτισμό και όσα συμβαίνουν στην Κεντρική Ευρώπη είναι μια πολύ αχνή υπόθεση. Οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσε να επέλθει η κατάρρευση. Έμενε, λοιπόν να ανακαλύψω αυτό το είδος του ξεχωριστού δεσμού που σας είπα…]