Girls & Boys

Ο λόγος που το συγκεκριμένο κείμενο με μάγεψε ως μεταφράστρια είναι η σχεδόν ποιητική αρτιότητά του, ως σκηνοθέτρια η ιστορία, η δομή και οι χαρακτήρες του και ως άτομο μία -από τις άλλες- θεματική του, η βασικότερη ίσως κατά τη γνώμη μου: το πώς δηλαδή φερόμαστε στα παιδιά μας. Πώς οι συμπεριφορές και τα ελλείμματα των ενηλίκων επιβαρύνουν τα παιδιά και γιατί. Θυμάμαι να δακτυλογραφώ την ήδη τελειωμένη στο χειρόγραφο μετάφραση και να συγκινούμαι μέχρι δακρύων σε διάφορα σημεία. Αναρωτιόμουν τότε πώς θα ήταν δυνατό να βοηθήσω τον ηθοποιό πάνω σε ένα κείμενο που με συγκινεί τόσο, ακόμα και στην πιο τεχνική μας επαφή. [...] Ο διαχωρισμός του έργου σε Σκηνές και Συζητήσεις μας δίνει πρόσβαση στους σημαντικότερους χαρακτήρες του, που, μολονότι δεν βλέπουμε ποτέ, αποτελούν τον βασικότερο μοχλό του έργου: τα παιδιά. Ο Ντάνι και η Λιάν. Τα μόνα μέλη της οικογένειας που έχουν όνομα. Οι γονείς θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε από εμάς και μοιάζουν να έχουν χάσει το δικαίωμα στην ταυτότητα. [...] (απόσπασμα από το σημείωμα της μεταφράστριας)