HILDEGARD ΕΣΧΑΤΗ

Είναι ο έρωτας φωτεινός ή σκοτάδι; Η μούσα είναι περίπλοκα ποθητή ή απλοϊκή;Το διασχιστικό παράδοξο της εμμονής, όταν όλα παίζονται στην κόψη του in vivo με όρους cinéma vérité, μεταξύ Ντέιβιντ Λιντς και Αντρέι Ταρκόφσκι.H υπαρξιακή έπαρση, ο ναρκισσισμός, η λαγνεία και το υπέρλαμπρο πρόσωπο της μούσας στο τραπέζι του χειρουργείου δίχως αύριο. Μελανό σέπια και κιάρο σκούρο ταυτοχρόνως.Τα πρόσωπα ως είθισται συγχέονται. Προσοχή! Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Για λόγους μυθοπλασίας τα ονόματα έχουν παραμείνει τα ίδια και απολύτως αποκεκρυμμένα.Η λέξη είναι «Ερήμην» και η αινιγματική Hildegard στο δεύτερο και τρίτο μέρος της τριλογίας ως την κάθαρση.* * *NECROMELANICONΩ Dies Illa!Το μάλαγμα της ήττας μου συνωστισμόςΤο πανωσέντονο της Ήρας να με κρύψειΣτον χαλινό κυρίαρχηΜούσα και παρακατιανήΠουτάνα με τα κάλλη της σελήνηςΟνόματι Favilla κι ας κρατούσεΌσο κρατάγανε τα ψέματα για πάνταΗ μακαριά μου έγινε ένα αδειανό τραπέζιΠλανήτες που εξέπεσαν και γίνανε θηρίαΚαι βγάλανε τις μαύρες τους γραβάτεςΚρούεται το μνημονικό και φύτρωσαν θυμάριαΌσοι αποθαμένοι του λοιπού παρακαλείσθεΣτο κτήνος της αναμονής χωρίς τσιγάρο να κοπιάσετεΤρεις ημισέληνους το φόρεμά της κι έναν κόνδοραΓια να τη ζώσουνε πολλές κουβέντες να σταθείΤα πέταλά της που την πνίξανεΝα μην μπορεί να κινηθεί να μην μπορεί να γιάνειΑχ, Allan Grey!Στην κοιμωμένη σου ορκίζομαιΠυρίκαυστος αγάπηΗ παρακμή να ζεις δίχως να ζειςΣτο πορφυρό του ήλιου και των κλειστών ματιώνMή θέλοντας αρπάχτηκα από τη συμφορά μουΚι είδα τα αστέρια που με πνίξανεΚι η πόλις κατεβλήθη και γίνηκε σαν άναρχη θεάΘαύμα μισό και χάρμα οφθαλμούΌλα μισά κι ανώφελα ξοδεύτηκανΣυληβριανό μου κάλλος όπου απέδραμες κρυφάΑπό τον δίδυμό μου να γλιτώσειςKι αφού στις τόσες μου φορές δεν είδαΣτη θάλασσα των δέντρων πως ξεχάστηκαΑλλού να ζήσει πως την άφησαΚαι στο δικό της το μαντίλι να πιαστείΟι παύσεις μάκρυναν και γίνανε σιωπήΕπτάσημο αγγέλισμα σαν παύλα