Το «Je ne parle pas francais» είναι ένα σημαντικό διήγημα για τη συγγραφική καριέρα της Katherine Mansfield. Είναι επίσης ένα κομβικό διήγημα του μοντερνισμού. Το έργο γράφτηκε μέσα σε δύο εβδομάδες, το τελευταίο έτος του Α' Παγκοσμίου πολέμου, την εποχή που η Mansfield είχε φτάσει στο μοιραίο στάδιο της φυματίωσης που θα τη σκότωνε. Έγραψε στον σύζυγό της John Middleton Murry ότι το διήγημα ήταν μια «κραυγή κατά της διαφθοράς» και αποκαλύπτει μια πιο κυνική, πιο σκληρή άποψη της ανθρώπινης προσωπικότητας σε σχέση με τα προηγούμενα διηγήματά της. H πένα της Mansfield δίνει ζωή στον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα του Ραούλ Ντουκέτ, ενός νεαρού, φιλόδοξου και αδίστακτου Παριζιάνου συγγραφέα, ο οποίος μας διηγείται τη φιλία του με τον Άγγλο συγγραφέα Ντικ Χάρμον. Στη σχέση τους εισβάλλει η ζήλια και η κτητικότητα στα όρια της ερωτικής έλξης. Το «Je ne parle pas francais» συγκέντρωσε αρκετή προσοχή για τον ανήθικο αφηγητή του και την ειλικρινή προσέγγιση του θέματός του. Κριτικές σήμερα το συγκρίνουν με το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι. ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ Tο διήγημα γίνεται στα χέρια της κάτι ολοκαίνουργιο γεμάτο τρομακτικές δυνατότητες, μετατρέπεται σε μια δύναμη που είναι εγκλωβισμένη σε έναν μικροσκοπικό χώρο, όπου η φωνή μπορεί ταυτόχρονα, σχεδόν αβίαστα, να συνδυάζει έννοιες τόσο αποσταθεροποιητικές μεταξύ τους όσο η αφέλεια και η γνώση, και όπου η μορφή μιμείται και αμφισβητεί τη συμβατική δομή της αφήγησης. Η πολυφωνικότητα των ιστοριών της Mansfield, και η πειθαρχία της δημιουργίας τους, είναι εντυπωσιακές. Η παράσταση της φωτεινής ευθραυστότητάς τους λάμπει με δύναμη, σαν μια λάμπα έτοιμη να εκραγεί. Η ειλικρίνειά τους εξακολουθεί να σοκάρει. Ali Smith Παρά την υποτιμητική στάση των συγγραφέων της ομάδα Μπλούμσμπερι, η Katherine Mansfield ήταν μια από τις πιο ατρόμητες και αστείες συγγραφείς του 20ού αιώνα. Guardian Διαστάσεις: 11 x 18, Έτος Έκδοσης: 2025, Σελίδες: 88