Κοριτσάκι γύρω στα τέσσεραντυμένο με την τριανταφυλλί του αθωότηταμε την ατίθαση αλογοουράκαι μάτια μεγαλωμέναγια να χωρέσει όλο το μέλλονπου απλωνότανε μπροστά τουεξαφανίστηκε.Αυτή λοιπόν ήμουν εγώ,χαμένη οριστικά,κρυμμένη κάπου στα εβδομήντα τόσα χρόνιαπου μεσολάβησαν.Άφαντη. Λησμονημένηεκεί στην ξεγνοιασιά,στην προσδοκία,στο γέλιο το ανέμελο,σχεδόν στην άγνοια.Ψάξτε για μένα,σας εκλιπαρώ!Η άγνωστη που είμαι τώραστο κάτοπτρο συναπαντάμια παρωδία της, είδωλο εξαθλιωμένοπου αγνοεί πως είναι αυτήτο κοριτσάκι που γυρεύετεκαι που γι’ αυτόποτέ δεν θα το βρείτε.