ΑΘΛΟΣ ΜΥΘΟΣ ΕΡΩΣ

Με τον Αλέκο Φασιανό γνωριζόμαστε από παιδιά, από τα χρόνια των υπερτιμημένων ελπίδων. Και αγαπιόμαστε. Η δήλωση βεβαίως αυτή, ως ένα σημείο μόνο, απαντά και στο πιεστικό ερώτημα: γιατί μου αρέσουν τα έργα του; Το ερώτημα μοιάζει απλοϊκό ίσως, αν όχι αφελές, και οπωσδήποτε εκτοξευμένο μαζί με τους προβληματισμούς μιας παρωχημένης ιδιοσυστασίας. Είναι όμως ένα ερώτημα που ενώ τίθεται με σχετική ευκολία, και μάλιστα από τους μη επαΐοντες, δύσκολα μπορεί να απαντηθεί ακόμα και από ειδικούς. Ως προς αυτούς συγκεκριμένα οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι η υποβολή του στο πρώτο ενικό πρόσωπο και όχι στο τρίτο λ.χ., ή στο πιο απαράδεκτο πρώτο πληθυντικό, έχει να κάνει με την απώθηση που μου προκαλεί η σεμνότυφη αλλά βαθύτατα υποκριτική στάση όσων ταυτίζουν τις προσωπικές τους απόψεις με εξ αποκαλύψεως αντικειμενικές δήθεν αλήθειες. 'Όσων δηλαδή μηχανεύονται τις παρά φύσιν θεωρητικές κατασκευές για να λοξοδρομήσουν μέσα από τα πλασματικά αδιέξοδα του τέλους της ιστορίας και της παγκοσμιοποιημένης προοπτικής, τις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων του μεταμοντερνισμού και της αποδόμησης, τις φενακισμένες προσδοκίες της νέας τεχνολογίας. Από τον πρόλογο του Άγγελου Δεληβορριά