ΑΔΕΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣΧαρτογραφώ τοπία ψυχήςΧρονομετρώ στιγμές απόντωνΓράφω ένα ποίημα για το καλοκαίριτο σβήνω και αρχίζωμια ιστορία μικρού έρωταμεγάλης διάρκειας,ίσως θα προτιμούσα ένα μεγάλο έρωταμικρής διάρκειας.Μαζεύω από το πάτωμα μαυρόασπρεςφωτογραφίες που ξεκόλλησαναπό τ’ αλμπούμ του ’60,εδώ μια εκδρομή, εκεί ένα χαμόγελο.Έπαψα να μετρώ τα χρόνιαείναι και οι ασκήσεις του μυαλού που με κουράζουν