Από τον Λένιν στον Στάλιν

«...Δεν υπάρχουν άνθρωποι πιο πρακτικοί, πιο κυνικοί, πιο επιρρε­πείς στη δολοφονία ως πανάκεια, από τους προνομιούχους πλη­βείους που επιπλέουν μετά το τέλος των επαναστάσεων, όταν η λά­βα έχει πια στε­ρεοποιηθεί πάνω από τη φωτιά, όταν η επανά­στα­ση όλων γίνεται η αντεπανάσταση των λίγων ενάντια σε ό­λους. Δημιουργείται τότε μια νέα μικροαστική τάξη με μεγάλα δό­ντια, που δεν ξέρει τι πάει να πει συ­νείδηση, ό,τι δεν γνωρίζει το κο­­ροϊ­­­­δεύει, έχει ορμή και συνθήματα από ατσάλι, ξέρει πολύ καλά ότι μας έχει κλέψει τα παλιά λάβαρα... Εί­ναι άγρια και ποταπή. Ε­μείς υπήρξαμε αμείλικτοι για να αλλάξουμε τον κόσμο· αυτοί θα εί­ναι εξίσου αμείλικτοι για να κρατήσουν τα λά­φυρά τους.»