Ο συγγραφέας πιστεύει ότι οι μέρες του Όργουελ έχουν περάσει προ πολλού την εφηβεία τους. Ο απρόσωπος εξουσιαστής, μέσα από τη βία, τις τύψεις, τις ενοχές και το φόβο, επιβάλλει τις θελήσεις του. Καθιερώνοντας μια γλώσσα παραπληγική, δημιουργεί κοινωνικές Βαβέλ. Η ώρα του απόλυτου ΕΝΟΣ πλησιάζει. Ήδη ακούσαμε, για πρώτη φορά, τον όρο ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗΣ. Η μόνη ελπίδα που έχουν οι άνθρωποι είναι να εξοστρακίσουν το φόβο και τις ενοχές, να αναζητήσουν τη γνήσια γλώσσα, την αγάπη, την αθωότητα, τη συνέπεια, το όνειρο. Μόνο τότε θα μπορέσουν να έχουν ανθρώπινο μέλλον και αληθινό παρόν.