ΑΡΓΥΡΩ

Θέλησα να γράψω για την Αργυρώ, ένα υπαρκτό πρόσωπο, σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, για να την τιμήσω για την αγάπη και την αφοσίωσή της σε μένα, για όσα μου προσέφερε, για τον άνθρωπο που μου έμαθε να είμαι. Ταυτόχρονα, θέλησα, μέσα από αυτό το βιβλίο, να τιμήσω το παρελθόν μου, τις αλησμόνητες πατρίδες, τη μνήμη όλων αυτών που είδαν τις ζωές τους να ανατρέπονται, να καίγονται, να σβήνουν, να χάνονται. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής για όλους αυτούς που έφυγαν από την πατρίδα τους κυνηγημένοι και πάλεψαν παλικαρίσια για να σταθούν στα πόδια τους και να ξαναχτίσουν τη ζωή τους πάνω στα συντρίμμια της γκρεμισμένης τους ζωής. Μα πάνω απ’ όλα, θέλησα να τιμήσω τη μνήμη των ξεριζωμένων παππούδων μου, αυτών που μου έμαθαν να μην ξεχνώ τις ρίζες και την ιστορία μου, να μην ξεχνώ ποια είμαι. Γιατί αν δεν ξέρεις από πού έρχεσαι, δεν ξέρεις ούτε πού πηγαίνεις... Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που δεν έχει τη φιλοδοξία, σε καμία περίπτωση, να είναι ένα ιστορικό σύγγραμμα. Όλες οι πληροφορίες που αναφέρονται στη ζωή στην Πατρίδα, στη Μικρασιατική Καταστροφή και στον διωγμό είναι από τις διηγήσεις της γιαγιάς μου της Βουρλιώτισσας. Με τις ιστορίες αυτές μεγάλωσα και γαλουχήθηκα, οι ιστορίες αυτές με έκαναν να αγαπώ τις ρίζες μου και να είμαι περήφανη γι’ αυτές. Και θεωρώ χρέος όλων εμάς, των απογόνων των Μικρασιατών, να κρατάμε ζωντανές τις μνήμες, και να μεταλαμπαδεύουμε την ιστορία μας και στις επόμενες γενιές. Γιατί, σύμφωνα με τον George Santayana (Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος, δοκιμιογράφος, ποιητής και μυθιστοριογράφος), «Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει».