ΑΡΟΚΑΡΙΑ

Με μια μονοκόμματη κίνηση, όπωςκόβει κανείς ένα ξέφτι απ΄το σακάκι του,την καθάρισε ακαριαία. Μόλις έπεσεη αροκάρια στην αυλή, λες και ξεψύχησεάνθρωπος, σκοτείνιασε η μέρα. Μουσκεμένοςστον ιδρώτα και με εξογκωμένες φλέβεςο Φόρης την κοίταζε με μια παγωμάραπερίεργη σαν να μην είχε αποφασίσειπροηγουμένως καθαρά και ό,τι έκανετο έκανε εν βρασμώ ή σαν να μην φαντάστηκεπως θα αδειάζε έτσι ο κόσμος του, ερημιάπαρόμοια με φευγιό αγαπημένου.Πρόσωπα που στροβιλίζονται στη ζωή.Συνυπάρχουν, δένονται, απομακρύνονται, φεύγουν. Προσπαθούν να απεξαρτηθούν από κάτι, καταλήγουν να εξαρτώνται από κάτι άλλο. Η ανθρώπινη ψυχή διαχρονικά αμετάβλητη.Ένα δέντρο πανέμορφο συντροφεύει με μοναδικό τρόπο κάθε ιστορία που ξετυλίγεται.Η αροκάρια, αν και ριζωμένη βαθιά στη γη, απλώνει τα κλαδιά της με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό αγγίζοντας την ελευθερία.