ΒΑΛΙΤΣΑ

Πώς λες μια πόλη πόλη σου; Πώς έναν άνθρωπο άνθρωπο σου; Το σπίτι σπίτι σου; Και ποια η μάνα; Αυτή που σ' άνοιξε τα μάτια; Ή αυτή που σ' έμαθε να κοιτάζεις; Δεν τα χωρίζω. Η πόλη είμαι εγώ. Και υπάρχω όπου υπάρχει. Στην ομορφία. Και στην ασχήμια. Στο δίκαιο. Και στο άδικο. Ένα μεγάλο σπίτι. Και με πολλά δωμάτια. Δωμάτια ανάγκης. Και επιβίωσης. Για να φας να πλυθείς. Να λογαριάσεις και να δουλέψεις. Στόχους και πόθους. Οπτικές και προοπτικές. Και μέτα, πάλι να πλυθείς. Και με γωνιές αγαπημένες. Να ξεπλυθείς.[...]