Κύριο θέμα της Βουκολικής ποίησης είναι ο έρωτας στο ανθρώπινο και στο θεϊκό επίπεδο. Η φαντασία των βουκολικών ποιητών εμπνέεται από βιωματικές εμπειρίες και από πλούσιο μυθολογικό υλικό. ¶νθρωποι και θεοί λειτουργούν ανεπιτήδευτα και ιδανικά στο χώρο των ερωτικών σχέσεων. Η βουκολική ποίηση της ελληνικής αρχαιότητας κορυφώνεται με το σικελό ποιητή Θεόκριτο (περίπου 300-260 π.Χ.) και συνεχίζεται, αν και με μικρότερη ποιότητα, με το Μόσχο και με τον Βίωνα.