ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΟΙ

Το πάθος των συγγραφέων για το θαυμαστό θηλαστικό είναι παροιμιώδες: Σαρτρ, Καμύ, Κολέτ, Μπουκόφσκι, Μπέκετ, Μαρκ Τουαίην, Πατρίτσια Χάισμιθ, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Ζακ Πρεβέρ, Φρανσουάζ Σαγκάν, Φίλιπ Ντικ, Τρούμαν Καπότε, Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Για να μη μιλήσουμε για το περίφημο Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής, του νομπελίστα Τόμας Στερνς Έλιοτ (Old Possum's Book of Practical Cats, πρώτη έκδοση 1939) που εκτίναξε το (μη) νόημα του nonsense σε νέα ύψη. Και άλλοι, και άλλοι. Τι κάνει τη γάτα τόσο... το ζώο τον συγγραφέων; Τι άλλο πέρα από την ανεξαρτησία της, τη διακριτικότητά της, την υπερήφανη αλλά πάντοτε διαχειρίσιμη απαίτησή της για προσοχή; Γάτα και συγγραφέας, πλάσματα νυκτόβια, κλείνονται στον μικρόκοσμό τους, μακριά από αδαή βλέμματα και δημιουργούν. Ή ο ένας δημιουργεί, η άλλη απολαμβάνει. Έχοντας μάτια ικανά να βλέπουν τα αόρατα, όπως τουλάχιστον μας λένε, η γαλή αντιλαμβάνεται τις σαρκοβόρες ιδέες πριν κατακαθίσουν στο σκοτισμένο κεφάλι του κάθε γράφοντος. Οσφραίνεται τη λεπτοφυέστατη έλευση της έμπνευσης, αλαφιάζεται, ορθώνει τη ράχη της αψιδωτά και τεντώνει το γούνινο πόδι της σαν για να την αρπάξει. Ο Λάβκραφτ αγαπά τις γάτες, όπως έχει διακηρύξει, λόγω της ομορφιάς τους. Πρώτα και κύρια. Δεν είναι αυθεντικός ζωόφιλος, και νομίζω σπάνια ένας τόσο ξενοφοβικός άνθρωπος μπορεί να είναι σε κάθε περίπτωση ζωόφιλος. Αλλά οι γάτες είναι ωραίες. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος μ' ευαισθησία στις εικόνες και νοσταλγικό ταμπεραμέντο, σαν τον Λάβκραφτ, να μείνει ασυγκίνητος σ' αυτή την ομορφιά; [...] ["Γάτα: Το Αγαπημένο Ζώο του Συγγραφέα (και του Μάγου)"