ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Ο Μαρκόπουλος εντάσσεται στις λιγοστές περιπτώσεις της γενιάς του, που ακολούθησαν ακώλυτη συνέχεια, επηρεασμένος από τις εμβληματικές μορφές του Διονυσίου Σολωμού, του Κ.Π. Καβάφη, του Γιώργου Σεφέρη, του Τάσου Λειβαδίτη, του Γιάννη Ρίτσου, του Οδυσσέα Ελύτη, του Τάκη Σινόπουλου, καθώς και άλλων μεταπολεμικών στην πλειονότητά τους ποιητών ή πεζογράφων, όπως ο Θωμάς Γκόρπας, ο Δημήτρης Δούκαρης, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Κρίτων Αθανασούλης, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Μιχάλης Κατσαρός, ο Τίτος Πατρίκιος και ο Δημήτρης Παπαδίτσας, με τον οποίο είχε κοινά γνωρίσματα, γι' αυτό και συνομίλησε ποιητικά μαζί του στη συλλογή "Μη σκεπάζεις το ποτάμι". Και, κατά το πρότερο παράδειγμα του Δημήτρη Χατζή, έχει λεχθεί ότι ο Μαρκόπουλος ανέσυρε από την αφάνεια, όπως εκείνος, χώρους απόγνωσης και μοναξιάς· ακόμη, λειτούργησε ως συνεκτικός παράγοντας εντός της δικής του γενιάς, καλλιεργώντας στενές συντεχνιακές σχέσεις με λογοτέχνες, όπως ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, ο Αντώνης Φωστιέρης, ο Γιάννης Βαρβέρης, ο Λευτέρης Πούλιος, ο Χριστόφορος Λιοντάκης, ο Μανόλης Πρατικάκης, ο Γιάννης Κοντός, ο Γιώργος Βέης, ο Γιάννης Πατίλης, κ.ά.Το έργο του δεν είναι μεγάλο σε έκταση, γεγονός στο οποίο συνέβαλε εκούσια και ο ίδιος. Είναι όμως ποιοτικά εκλεκτό το υλικό του μετά τις δύο πρώτες, ευλόγα δειλές και κάπως αμήχανες, συλλογές του, ενδεικτικές του πολύ νεαρού και της απειρίας της ηλικίας του. Η εξέλιξη, ωστόσο, αρχικά με τη "Θλίψη του προαστίου", που παρουσιάζει αναγνωρίσιμα προσωπικά στοιχεία, και θεαματικά, κυρίως από τους "Πυροτεχνουργούς" και εξής, υπήρξε κοινά ομολογημένη. Είναι καθαρή πλέον και μοναδική η προσωπική του εικόνα.