ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΚΗ..

H ιδέα να μαζέψουμε το έργο του Τάκη ήρθε αυθόρμητα. Δεν του το είπα ποτέ, όσο ζούσε. Δεν είναι εύκολες κουβέντες αυτές. Όμως, ο ίδιος ήταν τακτικός. Το φρόντιζε το έργο του. Το είχε σε μια τάξη, λες και ήξερε ότι θα φύγει, ξαφνικά, και ήθελε να το παραδώσει, όσο πιο έτοιμο μπορούσε.Την τελευταία φορά που τον είδα, σ΄ εκείνο το στενό δωμάτιο του Νοσοκομείου, με τον χάρο να κάθεται στο προσκεφάλι του και να βιάζεται, καθώς τον αποχαιρετούσα (το ξέραμε και οι δυο μας πως ήταν για τελευταία φορά που βλεπόμαστε σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο) μου ψιθύρισε: τα τραγούδια μου!Τίποτα άλλο.Η μονάκριβη κόρη του Τάκη, η Μαρία του, πήρε το χάρισμα του πατέρα της και την ευθύνη για το έργο του. Με τον επιστήθιο φίλο του, τον Ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλο, αναλάβαμε την επιμέλεια του. Οι εκλεκτοί φίλοι του Τάκη, με χαρά έγραψαν για τον «Δαναό» που αγάπησαν.Για τον φίλο που έχασαν…Δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Ο Δαναός ήταν «ο Φίλος». Σε λίγους ανθρώπους η έννοια του φίλου απέκτησε το πλήρες νόημά της, όσο στον Δαναό. Και κάθε ημέρα που περνάει μας λείπει όλο και περισσότερο, αλλά η παρουσία του είναι πάντα έντονη.Τον μνημονεύουμε κάθε φορά που βρισκόμαστε. Και τον θυμόμαστε γελαστό, με έντονα αναπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ, μ’ έναν καλό λόγο στις δύσκολες στιγμές και μια χρήσιμη συμβουλή.Με σεβασμό παραδίδουμε το έργο του στην αιωνιότητα.