ΓΚΡΙΖΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ

ΗΣΥΧΙΑΑμείλικτη φθινοπωρινή αϋπνίαένα γραφείο επίπεδος τάφοςοι μνήμες στάζουν σαν μέταλλολιωμένο, καυτό πάνω στον χρόνοπαραμορφώνουν κάθε προοπτικήοι παλλόμενοι τοίχοι του δωματίουκλείνουν απειλητικά προς τα μέσαπαράθυρα τετράγωνα μάτιαυλακές αδέσποτων, θρηνητικάάσματα ο ουρανός και η νύχταεπάρατη ησυχία, μοναχική προσευχήσε ανύπαρκτο ελεήμονα θεόη απόγνωση, αιχμηρή συντροφιάστην αναμονή ν' ανθίσουν τ' άστραποτισμένα από μελανό αίμα -το αίμα μας.