ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΠΟΙΜΕΝΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Ο άνθρωπος από τότε που εγκατέλειψε τα σπήλαια και το κυνήγι, για να εξασφαλίσει τα της ζωής του, δέθηκε με τη μάνα γη. Με το πέρασμα των αιώνων προέκυψε και η ανάγκη να αναπτυχθούν κάποιες δεξιοτεχνίες προς εξυπηρέτηση αυτών των αναγκών του, της νομαδικής ιδίως ζωής που ζούσε, για να συγκροτήσει οργανωμένη κοινωνία, στην οποία ο ένας είχε και έχει ακόμα την ανάγκη του άλλου. Οι δεξιοτεχνίες αυτές, σιγά-σιγά, έγιναν βιοποριστικά επαγγέλματα. Οι κάτοικοι του χωριού, και δη της ορεινής υπαίθρου, έγιναν προλετάριοι αγρών, παλεύοντας με στοιχεία της φύσης και προσπαθώντας να βελτιώσουν τη διαβίωσή τους σε άγονα μέρη. Μα τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν, αφού έλαχε να γεννηθούν σε άγονους και κακοτράχαλους τόπους; Δεν είχαν κανέναν προσανατολισμό για κάποιο επάγγελμα. Όλοι, μικροί-μεγάλοι, ασχολούνταν από λίγο και με όλα, αλλά πρωτίστως με την εκτροφή ποιμνίων αιγοπροβάτων ή άλλων παραγωγικών ζώων. Κατόπιν άρχισαν να μετέχουν, από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, σε δουλειές του σπιτιού, στο χωράφι, στο αμπέλι, στο φύλαγμα των μαναριών, στο κουβάλημα των δημητριακών στον μύλο κ.ο.κ.. Οι άνθρωποι της υπαίθρου έκαναν με μεράκι τα πάντα και τα μεταβίβαζαν από γενιά σε γενιά, τα περισσότερα από τα οποία δεν υπάρχουν σήμερα, είτε γιατί τα απορρόφησε η τεχνολογία είτε γιατί τα απώθησε βίαια η αντίληψη περί προοδευτικού και μοντέρνου.