«Κι ήταν κι εκείνη η εκδρομή στη λίμνη. Ένα άλλο καλοκαίρι, που δεν έμοιαζε μ’ αυτό, λίγο καιρό πριν φύγω όταν είχαμε πάει εκδρομή με μια μικρή παρέα σ’ ένα χωριό. Σ’ ένα μικρό, γραφικό μακρινό χωριό, γαντζωμένο στη ράχη ενός βουνού. Γελούσαμε και περπατούσαμε και χωρίς να το καταλάβουμε απομακρυνθήκαμε από τους άλλους. Καθώς πηγαίναμε, βρήκαμε μπροστά μας μια λίμνη. Εκεί, δίπλα στις όχθες της καθίσαμε. Οι ιτιές, έγερναν προς τα κάτω, λύγιζαν τα κλαριά τους, σαν να ήθελαν ν’ ακούσουν τα λόγια του έρωτά μας, τα μυστικά μας. Βασίλευε απόλυτη ησυχία. Η γαλήνη, μου ηρεμούσε την καρδιά. Ο Κίμωνας, ήρθε πιο κοντά μου. Τον κοίταζα και είδα στα μάτια του, ν’ αντιφεγγίζουν τα μαργαριταρένια νερά της και τα ’κανε να λάμπουν ακόμα πιο πολύ. Οι ηλιαχτίδες, έπαιζαν κρυφτό με τα δέντρα. Τίποτε δεν χαλούσε τη σιωπή. Έγειρε δίπλα μου, με πήρε αγκαλιά και με ρώτησε σιγά, ψιθυριστά: – Έχεις ακούσει ποτέ τη φωνή της λίμνης; Και πριν προλάβω ν’ απαντήσω, συνέχισε. – Εγώ, ποτέ. Γιατί η λίμνη, έχει μια παράξενη γαλήνη. Είναι αμίλητη, βουβή. Μόνο τα πουλιά, τα ζωηρόχρωμα πουλιά με τα πλουμιστά φτερά τους, που πεταρίζουν πάνω της, μόνο αυτά, έχουν μιλιά, έχουν τις μικρές, δικές τους φωνές, κι έδειξε τους κορμοράνους και τους χρυσαετούς που έπαιζαν αναμεταξύ τους και έσκιζαν τον αέρα. Έγειρα ακόμα πιο κοντά του. Και συνέχισε «ενώ η θάλασσα, αυτή, είναι άλλο πράμα. Η θάλασσα, της μιλάς και σου αποκρίνεται, της φωνάζεις και σου θυμώνει ή πάλι την καλοπιάνεις και σου χαϊδεύεται»… ‘ Είχε τόση γαλήνη εκείνη την ώρα. Μου φάνηκε πως οι ιτιές έγειραν πιο πολύ τα κλαδιά τους πάνω μας, σαν γριές κουτσομπόλες! Καθίσαμε πολλή ώρα δίπλα στη λίμνη. Κι όταν άρχισε ο ήλιος να βασιλεύει, γυρίσαμε πίσω κατεβαίνοντας τον φιδίσιο δρόμο. Εκείνη τη νύχτα, την πρώτη που είχα επιστρέψει, δεν έκλεισα μάτι. Ο Κίμωνας δεν είχε εμφανιστεί. Φαίνεται πως μου κρατούσε θυμό και γι’ αυτό δεν ήρθε να με δει. Κι είχε δίκιο. Τι περίμενα άλλωστε; Το άλλο πρωί, σηκώθηκα νωρίς. Άρχιζε πάλι η εποχή του τρύγου.