Ο δρόμος το βράδυ έχει ψυχή παράδοξη. Ο δρόμος το βράδυ είναι ποτάμι σκοτεινό, που καθρεφτίζει τα φώτα της όχθης σ' ένα νερό όλο βυθό. Κυλάει αργά κι ακατανίκητα. Σα βρεθείς στο διάβα του, σε παίρνει. Ταξιδεύεις. Πηγαίνεις προς τον άγνωστο ωκεανό και θαρρείς κάπου - κάπου πως τον ακούς μακριά να μουγκρίζει. Στιςγωνιές καμιά φορά, κάτι σκιές σε περιμένουν...