Ο Απίκιος, ελληνικό πρόσωπο με ρωμαικό προσωπείο, τρώειανελλιπώς εδώ και πενηντατέσσερα χρόνια ενώ γράφει συστηματικάγια τη
γαστρονομία τα τελευταία δεκαπέντε.
Το βιβλίο αυτό,άλλοτε με εσπεριδοειδή οξύτητα -σαν φλούδα μανταρινιού σταμάτια- κάποτε πικρό στον ουρανίσκο -όπως τα άγρια χόρτα τουβουνού- και συχνά γλυκό -σαν λιγωτική συνταγή του ευτράπελου-προσπαθεί να συνδιάσει τη
Ο Απίκιος, ελληνικό πρόσωπο με ρωμαικό προσωπείο, τρώειανελλιπώς εδώ και πενηντατέσσερα χρόνια ενώ γράφει συστηματικάγια τη γαστρονομία τα τελευταία δεκαπέντε. Το βιβλίο αυτό,άλλοτε με εσπεριδοειδή οξύτητα -σαν φλούδα μανταρινιού σταμάτια- κάποτε πικρό στον ουρανίσκο -όπως τα άγρια χόρτα τουβουνού- και συχνά γλυκό -σαν λιγωτική συνταγή του ευτράπελου-προσπαθεί να συνδιάσει τη γεύση της γλώσσας με τη γεύση τηςγραφής. Μαγειρεμένο με φρέσκα υλικά μνήμης, σύμφωνα με παλιέςσυνταγές αναδρομής, και παρουσιασμένο με εύφορη διακόσμηση, τοβιβλίο αυτό διαβάζεται με το στομάχι και τρώγεται με τα μάτια.