ΔΥΟ ΤΡΙΣΤΙΧΑΌταν τ' ανώνυμα άνθη την πέτρα ραγίζουναντάρτη ταπεινέ ανιδιοτελήλάμπρυνε λάμπρυνε την ψυχή μουόταν το στόμα την αλαλία καταπιείχώμα και σκόνη κι αέρας ας μείνει(ένα κλαδί το δάχτυλό μου να 'ρχονται τα πουλιά).(από την ενότητα "Τα πουλιά")