Τόσο σε διεθνές/ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε εθνικό οι οικονομικές εξελίξεις και η κρίση της τελευταίας δεκαετίας, που επιδεινώθηκαν με την πανδημία, κατέδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο τη σπουδαιότητα της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας είναι και η άσκηση αποτελεσματικού ελέγχου σε φορείς στους οποίους η πολιτεία έχει αναθέσει αρμοδιότητες διαχείρισης δημόσιου χρήματος και πόρων. Ο έλεγχος αυτός δεν θα πρέπει να περιορίζεται στον εντοπισμό παράτυπων ή και παράνομων πράξεων, ούτε στην απλή διαπίστωση τήρησης ή μη των τυπικών κανόνων, αλλά θα πρέπει να εκτείνεται και στο κατά πόσο οι εξ ορισμού περιορισμένοι δημόσιοι πόροι διατίθενται με τρόπο που μεγιστοποιεί το κοινωνικό όφελος. Αυτή η ιδιαιτέρως σημαντική πτυχή του ελέγχου οδήγησε στην έννοια των ελέγχων απόδοσης, ζήτημα που πραγματεύεται το ανά χείρας σύγγραμμα. Οι έλεγχοι απόδοσης, λειτουργώντας συμπληρωματικά και συνδυαστικά με τους ελέγχους τήρησης της νομιμότητας και κανονικότητας ‒η σπουδαιότητα των οποίων δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να παραγνωρίζεται‒, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν το επόμενο βήμα στην ελεγκτική μεθοδολογία και πρακτική στη χώρα μας. Έννοιες και αρχές όπως οικονομικότητα, αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα στη χρήση και τη διάθεση των δημόσιων πόρων έχουν ήδη εισαχθεί στην ελληνική έννομη τάξη και ο έλεγχος τήρησής τους θα πρέπει να αποτελέσει μία εκ των βασικών προτεραιοτήτων των ελεγκτικών μηχανισμών.