ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΩΝ ΑΣΜΑΤΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΩΣ. Βαδίζω σ’ ένα έρημο νησί, που χτυπάστην καρδιά μιας έρημης χώρας.Ό,τι αποσπά το βλέμμα μου, ολόγυρα,κομμάτια χέρσων χωραφιών περιφραγμέναμε σκουριασμένα θλιβερά συρματοπλέγματαγια να γνωρίζει ο περαστικός πως κάποιοι τα ορίζουν,πως είναι ιδιόκτητα κι έχουν του νόμου την προστασία. Ελεύθερα ι δ ι ο κ τ η σ ι α κ ώ ς παραμένουν για την ώρατα φαλακρά βουνά, οι άνεμοι και το νερόόταν ακόμα πέφτει από το σύννεφο στη γη.Τα πάντα σε κομμάτια, τίποτε ολόκληροή μοιρασμένο ποτέ δίκαια στον κόσμο. Αλλά το πιο σημαντικό δεν είν’ αυτό.Είναι το μάταιο της υπόθεσης εν γένει.Πραγματικός ιδιοκτήτης μονάχα του σαρκίου τουτυγχάνει ο καθένας. Κι ένοικος σε όλα τ’ άλλα.