ΖΩΗ

"Ένα πρωί του Απριλίου. Ετοιμάζομαι να πάω στην καινούργια μου δουλειά. Θα κάνω στον καφέ μου όπως μ' αρέσει: σκούρο, πικρό, πηχτό, χωρίς γάλα ή ζάχαρη. Εκείνος θα 'ρθει από πίσω μου και θα κολλήσει στην πλάτη μου το γυμνό του στήθος. Θα πάρει την κούπα μου, θα πιει μια γουλιά καφέ, θα κάνει πως φτύνει, θα με ρωτήσει πώς μπορώ και πίνω αυτό το κατάπλασμα, θα πει "Αν είναι δυνατόν μια Κολομβιανή να φτιάχνει τέτοιο καφέ", θα με παραμερίσει και: "Να σου δείξω εγώ, μωρό μου, πώς φτιάχνουν καφέ". Κι εγώ θα αποφασίσω, χωρίς να το καταλάβει, χωρίς να το πω ποτέ, μ' ένα αλλαγμένο βλέμμα που ούτε καν θα το προσέξει, ν' αφήσω την ιστορία να τελειώσει.""Χαρισματική, εμπνευσμένη και εντυπωσιακά ευφυής, η Π. Ένχελ διαθέτει το ταλέντο να φορτίζει το μυθιστόρημά της με μια ένταση που συναντάμε μόνο στους θρύλους. Είναι προικισμένη με μία μοναδική ικανότητα να διεισδύει στις ψυχές των χαρακτήρων του βιβλίου της και ξέρει πώς και πότε πρέπει να ενθέσει στην αφήγησή της αυτά τα "στοιχειώδη σωματίδια" της καλής λογοτεχνίας που είναι ο πόθος, το πάθος, ο έρωτας και η σύγχυση. Μια συγγραφέας που αναγκάζει τον αναγνώστη της να χάσει τον έλεγχο της αναπνοής του." (Junot Diaz, Βραβείο Πούλιτζερ 2008)