Η κίτρινη βροχή είναι ο μονόλογος του τελευταίου εναπομείναντακατοίκου ενός εγκαταλειμμένου χωριού στα ισπανικά Πυρηναία μετάτη λήξη του εμφυλίου. Ανάμεσα στην "κίτρινη βροχή" των φύλλωντου φθινοπώρου που ταυτίζεται με το πέρασμα του χρόνου και τημνήμη ή την υπνωτική λευκότητα του χιονιού, η φωνή του αφηγητή,στα πρόθυρα του θανάτου, αναπολεί τους χαμένους κατοίκους τουχωριού, αυτούς που το εγκατέλειψαν ή αυτούς που πέθαναν, και μαςφέρνει αντιμέτωπους με τις παρακρούσεις και τις αναλαμπές τουμυαλού του, με τη διαταραγμένη αίσθηση της πραγματικότητας, σεένα χωριουδάκι φάντασμα όπου κυριαρχεί η απόλυτη μοναξιά.