ΘΕΛΓΑ

Καταρρέει το Σύμπαν μέσα μουτην ώρα που μου συμβαίνεις!Στίλβοντα δύο άστρα με εμβολίζουν,την ώρα που εσύ ακτινοβολείς,ω αιθέριο υπαρκτό,το φως ομολογώ ενώπιόν σου!Την αιωνιότητα ανακαλώ στο παρόνκαι πριν ο χρόνος πάψεινα παράγει μέλλον-τυχερός υπέρτατα- σε φιλώ,συμπαντική μου ωραιότητα!Οι λάμψεις των ματιών σου,σαν στον κρατήρα της Σαντορίνης,την ψυχή μου καίνε τα μάτια σου,ωχ, τα μάτια μας, αδερφή του πυρός,άσβηστο φως επί αιώνες αιώνων,εκτυφλωτικές αναλαμπέςκαι στα ύψη σου, στέφανος,σαν της Αίτνας τα νέφη, ανεβαίνειτο νεφέλωμα των βοστρύχων σου,σαν την κόμη της Βερενίκης,ανεμίζουν τα όνειρα στο πέρασμά σου,άπιαστο ουρανόμορφο πρόσωποκι, ένα κύμα μακρόσυρτο,η αύρα του πνεύματός σου, ενέργεια,λάβα που εκχειλίζει ο νους,ίδια μ' αυτήν στα έγκατα της γηςπου σείει τις πλάκες των ηπείρωνκι ένα χαμόγελο, πλατύσαν τον ορίζοντα στις Άνδεις,φωτίζει το πεδίο μου, όπως φωτίζει ο Ήλιοςτην σκέψη των μοναχών στα υψίπεδα του Θιβέτ,τις ψυχές των νηπίων,σαν πρωτοβλέπουν το φωςστα Αφροδίτεια Κύθηρα.