«Αυτή η αγάπη, που ένωνε σε μια αδιάσπαστη σύνθεση την Ήπειρο με την Κέρκυρα, πάνω από τον Ιόνιο πόρο, έτσι όπως την ένωσε η μοίρα της ιστορίας, έγινε βίωμα για την Κατίνα Παπά. Μ’ αυτήν ξεκίνησε για τους δρόμους της τέχνης και μ’ αυτήν έκλεισε την πορεία της ζωής της. Όλα τα χρόνια που έζησε μακρυά από την Κέρκυρα, είτε στην Αθήνα είτε στη Βιέννη είτε στο Βερολίνο, δεν ζούσε παρά με μια νοσταλγία. Ναλθή να μείνη κοντά σε κανένα κερκυραϊκό ακρογιάλι, ν’ ακούη τον φλοίσβο των νερών πάνω στην αμμουδιά, να βλέπη τα πυρωμένα ηλιοβασιλέματα, να χαίρεται τη γαλήνη και την ομορφιά του τοπίου».Κώστας Δαφνής