ΜΑΝΗ ΝΟΥΑΡ

Στη Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης, όπου Το Μυστικό, της Έρικας Αθανασίου, αλλά και Το μυστικό της Λαίδης Ουίντερμιερ, του Ανδρέα Αποστολίδη. Στη Στούπα, που στεγάζει το Θλιβερό προνόμιο, του Νεοκλή Γαλανόπουλου, και τον απόηχο του Μια φωνή από το παρελθόν, του Παναγιώτη Γιαννουλέα. Στη Στούπα, ορχήστρα στο θέατρο των Θέλμα και Λουίζ, του Σέργιου Γκάκα, αλλά και σκηνικό στο Λύκε, λύκε, είσαι εδώ; του Αντώνη Γκόλτσου. Κοντά στη θάλασσααπειλή Του Φονέα, του Βασίλη Δανέλλη, που επιμένει να αγνοεί Τα σημάδια, της Άννας Δάρδα Ιορδανίδου. Αλλά και καταληκτικός τόπος για ένα αυγό Φαμπερζέ στη Σκαρδαμούλα, της Νίνας Κουλετάκη, αντίποδα στις Αριθμητικές φιλοδοξίες, του Ανδρέα Λύκου. Και για την καθόλου παραδοξολόγο θεώρηση των πραγμάτων, η Επαναφορά των πτωμάτων εις την προτέραν κατάστασιν, του Γιάννη Πανούση, απέναντι σε ένα προφίλ παράνοιας του Η διαθήκη, της Βάσως Παπαδοπούλου. Και σε όλα, αντιμέτωποι με τη Μερόπη της Γεωργίας Παπαλυμπέρη, αλλά και με το αμείλικτο ερώτημα: Μα, δολοφόνος, ο Καζαντζάκης; του Γιάννη Ράγκου. Και, για να κλείσει ο περίπλους, μία τσεχωφική, αλλά καθόλου ρομαντική, πινελιά, στο Η γυναίκα με το σκυλάκι, του Φίλιππου Φιλίππου.Δέκα πέντε νουάρ ιστορίες-θέαση της Έξω Μάνης, μέσα από το πρίσμα μελών της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.) ψηφίδες καλειδοσκόπιου, το μαύρο στη θέση του μπλε του Μεσσηνιακού κόλπου.