ΜΗ ΜΕ ΦΑΣ

¶ντρες, γυναίκες, μητέρες, παιδιά, που προχωρούν απόκρημνοι από το σκότος της ασφυξίας προς τη λάμψη μιας ελευθερίας, εν αγνοία τους και ανεπιστρεπτί, μαζί και μόνοι. Για λίγο ξαποσταίνουν μες στη φαντασμαγορία του ονείρου. Ας το πούμε διάλειμμα αναψυχής. Ύστερα παίρνουν πάλι φόρα και ετοιμάζονται για αναγκαστική απογείωση. Δεκατέσσερις παράδοξες ιστορίες κανιβαλικής τρυφερότητας για «καθημερινούς» ανθρώπους που συναντούν -στη στροφή του δρόμου- το θαύμα που τους αναλογεί. Το έργο στο εξώφυλλο είναι του Δημήτρη Πικρού.