ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η ΛΙΜΝΗΈχει να βρέξει δυο αιώνεςκι η γη παρακαλά το νερό.Περπατώεκεί όπου κάποτε ήτανε λίμνηόπως περπατά κανείςεκεί όπου κάποτε ήταν αγάπη.Σκασμένο χώμα, τετραγωνικόόσα ψάρια δεν σάπισανέβγαλαν πόδιαέγιναν ερπετά.Λίμνη, της εκμυστηρεύομαι,δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφύγωαπό εκείνο που ήσουντην ώραπου απελπισμένα δέντραπριν γείρουν και πέσουν με ουρλιαχτό ασύλληπτουψώνουν τα τρομώδη χέρια τους μέχρι τον ουρανόξεκοιλιάζοντας τα άδεια ασκιά του.