ΝΟΥΡΕΓΕΦ

Όταν μπήκα στο καμαρίνι, ήταν ήδη ξεβαμμένος, με πεντακάθαρο τοκατάχλωμο, διάφανο δέρμα του. Τα μάτια του όμως, τα ανυπόφοραεκείνα μάτια που ποτέ δεν κατάλαβα τα ανάκατά χρώματά τους,πράσινα, κρασάτα, μελιά, παρά την καταφανή κούραση,αστραποβολούσαν. Πλησίασα κουμπωμένη και κάτι ψιθύρισα για νασυστήσω την Εκάλη. Δεν περίμενα όμως τη δική του την κίνηση.Αδιαφορώντας για το τι του έλεγα, έσκυψε και με φίλησε στοστόμα.