ΟΙ ΑΛΛΕΣ

«... Η μόνη φωτογραφία μέσα στο σπίτι είναι της μητέρας της. Δεν είναι πως την αγαπάει. Αν υπήρχε μια άλλη οποιαδήποτε φωτογραφία από το παρελθόν της, δε θα έβαζε αυτή την άχαρη γυναίκα, να την κοιτάει από απέναντι, με το βλέμμα το ανήμπορο που θυμάται καλά πως το χρησιμοποιούσε για να πετύχει ό,τι ήθελε. Αυτό και τις υποθετικές αρρώστιες. Μέχρι που στο τέλος το πίστεψε και αυτή η ίδια και πέθανε, βουβά και χαμηλόφωνα. Κρίμα γιατί είχε προετοιμάσει αβανταδόρικο θάνατο. Μόνο αυτό την κάνει συμπαθητική, η αποτυχία της να πεθάνει, όπως είχε σχεδιάσει και δεν είχε ποτέ ζήσει, εκρηκτικά. Συχνά όταν γυάλιζε επί ώρες τις κατσαρόλες στην κουζίνα, την άκουγε να μουρμουρίζει, και μάντευε τα χείλη της, στενά και στεγνά να κολλάνε πάνω στα ούλα της, απωθητικά, μισητά.Αυτές τις κατσαρόλες τις πάσαρε έντεχνα στη Ρένα, μετά την κηδεία της μάνας της, και αυτή έφυγε ευχαριστημένη, με μια αόριστη υπόσχεση επιστροφής τους, πιστεύοντας πως τις απέκτησε με πολύ κόπο. Στο μπακάλικο που τη συνάντησε μετά από πολλά χρόνια, αμέσως έκανε κουβέντα γι' αυτές, φαίνεται τις είχε βαρεθεί, θα είχαν και αυτές την κακιά συνήθεια της μάνας της να μουρμουρίζουν ενώ έκαναν τη δουλειά τους, δε θα τις άντεχε πια, θα της φαρμάκωναν το φαγητό.»