ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ

Κάθε άνθρωπος ενδοσκοπεί, κοιτάζει μέσα του, συζητά με τον εαυτό του, με ένταση και συχνότητα που εξαρτώνται από τον ψυχισμό του και τις βιωματικές στάσεις που πηγάζουν από αυτόν. Ο καθένας και η καθεμία, επίσης, παρατηρεί με περισσότερη ή λιγότερη προσοχή την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, και με το δικό του ή το δικό της τρόπο την αξιολογεί, την ερμηνεύει και για μιαν ακόμη φορά, τη βιώνει. Αυτό που ενοποιεί τις δύο ψυχικές και πνευματικές τοποθετήσεις, που τις αναπαριστάνει σαν συγκοινωνούντα δοχεία, είναι η απόφαση του υποκειμένου να πράξει το μεγάλο πέρασμα, το οποίο μόνο ο Ρολάν Μπαρτ του Βαθμού μηδέν της γραφής, εδώ και μισό αιώνα -αν υπολογίζω τον χρόνο σωστά-, έχει καταυγάσει: το πέρασμα από την ομιλία και τη σημασιακή κίνηση των κενών της σημείων, στη γραφή, στο βάθος της οποίας υπάρχει πάντα μια ιδιότητα ξένη προς τη γλώσσα και την καταβρόχθισή της από την ομιλία. Η γραφή είναι εκείνος ο κρίκος που συνδέει την πραγματικότητα των πράξεών μας και την ιδεατότητα των σκοπών, οι οποίοι δεν είναι κτήμα δικό μας· είναι κτήμα όλων μας, είτε μας αρέσει είτε όχι!