ΟΧΙΝΑΙΛΕΓΟΝΤΑΣ

Έρωτας:Κορίτσι μου, μεγάλωσες και παίζεις με τις κούκλεςστάλα μυαλό δεν έβαλες στις πονηρές σου μπούκλες;Ο Λίβιος ο βασιλιάς· άντρας, νέος, όμορφος πολύ,εσένανε γυρεύει, εσένανε καλεί,εσένα συλλογίζεται και χάνει τη ζωή του,γιατί σε θέλει σαν τρελός, ολόψυχα δική του.Κι εσύ αντί να αιστανθείς, το παίζεις και διστάζεις,κι όταν σου γράφει σοβαρά, μας κάνεις πως νυστάζεις.Θαρρείς πως είναι εύκολα τα πράγματα της Φύσηςνεράκι μόνο γάργαρο στο στόμα κρύας βρύσηςδροσοσταλίδες μήπως, στα χείλη μιας πηγής;Και τον πόνο αποφεύγειςo της δικιάς μου πληγής;Τόσο πολύ στο είναι σου θες, μόνη, να πνιγείς;Μπρος!Ρίξε τη μύτη κι άκουσε τους χτύπους της καρδιάς σουεσύo που θες όλοι να σφάζονται, στην άκρη της ποδιάς σου.Σηκώνει αργά το τόξο του και την τοξεύει κατάστηθα.Το όνειρο σβήνει· η Ροδή ξυπνάει αλαφιασμένη.