Στο γυαλί φαίνομαι ξέθωρος σε κάδρο όπου το πλαίσιο αδιάλειπτα κινείται. Όσο πιο πολύ φτυαρίζεις τον καθρέφτη, τόσο σκληραίνει το είδωλο· κι εκεί το κέντρο που βαραίνει συρρικνώνομαι. Τα μάτια βάλλονται κατά την απόπειρά τους να κυκλώσουν μάτια που ατενίζουν το περιεχόμενο, με τα περιθώρια να ρευστοποιούνται εξακολουθητικά ως επάλληλες επιφάνειες που διολισθαίνουν η μία στην άλλη αλληλοπεριχωρούμενες.Εντούτοις ευδιάκριτα πέρα από τον καθαρό στόχο των κροτάφων -ανέκαθεν προσφιλές σκοπευτήριο του βδελυρού, απαίσιου κώνωπα- φουντώνει η κόμη του μυαλού, κάποτε η γλώσσα, μαλλιαρή ή όχι αδιάφορο, μπερδεύεται ψευδή, ενώ πιο κάτω, σχεδόν στο επίκεντρο της προσοχής, απτόητη μια μύτη ψυχανεμίζεται και την παραμικρή βρόμα - οσμή οιήσεως, δυσωδία· εν συνεχεία, το βλέμμα κυλάει στα έντονα ζυγωματικά, όπου ως γνωστόν ξημεροβραδιάζεται ο έρως, και στις παρειές ως και τους λοβούς, μια ζωή της προσκολλήσεως μαλακοί αυτοί, εν αντιθέσει με τα αυτιά που, αφουγκραζόμενα την αποκαρδιωτική ανάλυση του πεπρωμένου ως ανατομία, στητά φαίνονται να αντιστέκονται σθεναρά στην παραμυθία εκείνου - για να μην αναφερθώ στον αδιάλειπτο υποχθόνιο θόρυβο που δεν λέει με τίποτα να αποδράσει από τον κοχλία, την αίθουσα του πυθμένα και τους τρεις ημικύκλιους σωλήνες του λαβυρίνθου.