ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ

Γράφει η Έλσα Τριολέ, διανοούμενη, συγγραφέας και σύντροφος του Λουί Αραγκόν, για τον παιδικό της φίλο, τον Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι («Maϊakovski et nous. Pour le dix-septième anniversaire de la mort de Vladimir Maïakovski», διάλεξη στο θέατρο Λ’ Ατενέ στο Παρίσι, Φεβρουάριος 1947, δημ. στο L’ écrivain et le livre, Aden-Salaet, 2012 [1948], 26-80 [58-59], η υπογράμμιση δική μας): Μάλιστα, για να μάθουμε τι σκεφτόταν ο Μαγιακόφσκι, αρκεί να διαβάσουμε τους στίχους του. Μιλούσε για όσα ένιωθε, μιλούσε για όλα τα καυτά ζητήματα, μιλούσε για τους ανθρώπους, τους ποιητές, τους φίλους του, τους εχθρούς του, για ό,τι θεωρούσε καλό και δίκαιο, βλαβερό και ψεύτικο, μιλούσε για τον ίδιο. Ο ίδιος κι η ποίησή του ήταν, όπως λέμε, απόλυτα στρατευμένοι. [...]Να θεωρήσουμε ότι στρατευμένη ποίηση και στρατευμένος ποιητής σημαίνει ότι λαμβάνουν υπόψη τους τον πραγματικό κόσμο, ότι είναι «στρατευμένοι» ή έχουν «στρατευτεί» στη μάχη που δίνεται γύρω τους; Στην περίπτωση αυτή, ο Μαγιακόφσκι ήταν ένας άνθρωπος ολοκληρωτικά «στρατευμένος», το ίδιο κι η ποίησή του. Αλλά η στράτευση αυτή δεν ήταν για κείνον βέβαια μια απόφαση που την παίρνει κανείς με πλήρη επίγνωση, όπως όταν πάει και στρατεύεται στο Ναυτικό. Η ποίησή του δεν μπορούσε παρά να είναι στρατευμένη, αλλιώς δεν θα ήταν, δεν θα υπήρχε. Η στράτευση ήταν το σώμα και το αίμα του. Ακόμη κι ο θάνατός του, που δεν ήταν παρά ένα συμβάν στη ζωή του, δεν μπορούσε να δώσει σ’ αυτήν ένα τέλος: το έργο του τη συνεχίζει για κείνον... Πιστεύω όμως ότι ένα έργο δεν μπορεί να είναι στρατευμένο παρά μόνο όταν η στράτευση είναι το σώμα και το αίμα εκείνου που το δημιουργεί. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε ένα στρατευμένο έργο, έρχεται με τρόπο φυσικό ή δεν έρχεται καθόλου, ή αν έρθει δεν αξίζει τίποτα. Διότι αν ο συγγραφέας, ο ζωγράφος είναι υπέρ «του στρατευμένου έργου» μόνο και μόνο επειδή το επιτάσσει η λογική τους, τα αποτελέσματα είναι πολύ θλιβερά.