ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ

ΑπρόσκλητηΚανείς δε μου ζήτησε να επιστρέψωδε με κάλεσαν να ξαναρθώσε μια γιορτή, έναν γάμοΣτις στιγμές που θυμούνται και τους πιο μακρινούςσε μια μάζωξη, έναν καφέ ακόμαπιο ανεπίσημαΑς συναντιόμασταν αρχικά ακόμα και τυχαίαΣυχνά σκεφτόμουν τι θα έλεγαΜπροστά στον καθρέφτη σαν παιδί έκανα πρόβεςθα χρησιμοποιούσα χειρονομίες, μορφασμούς, βλέμματανα τους δείξωπως ήμουν ακίνδυνη πιαπως μπορούσα να είμαι ήσυχη και εξουδετερωμένηΉμουν ύπουλη και μουλωχτή, έλεγανΚρυβόμουν στη σκιά μουαπέφευγα τα βλέμματασκουπίζοντας συνεχώς και τακτοποιώνταςΔεν άνοιγα τα χαρτιά μουΜε συνήθισαν έτσικαι έπαψαν να με κοιτούν και να με ψάχνουνΕίναι και αυτό μία μορφή αντίστασης και πάλης