ΠΡΟΣΔΟΚΩ

΄ ΑΝΕΠΙΔΟΤΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΠολλά βαθειά τα σκάψαμεν, Μάμμα, τα χαρακώματαΚρατώ το χέρι μου έτοιμον, να μη σας ατιμάσουνΝα μη ξεχάσεις το ψωμί, το πλουμιστόν, του γάμουκαι το μεταξωτόν 'φαντόν της νυφικής παστάδαςΘα ντύνομουν, Μάμμα, γαμπρός στες Δεκαοχτώ τ' ΑυγούστουΗ Ανδρούλα μου με καρτερεί με καλπασμόν στα στήθιαΠότε θα γείρω να την δω, να κάμωμεν φαμίλιαν,μύριες ν' ανδρώσωμεν γενιές να στήσουν το Νησί μας;Μάμμα! Φωτιές ανάβουνε τρογύρω στα Όνειρά μαςΈρχονται κατά πάνω μας! Μάμμα, σε χαιρετάωΜες στων συντρόφων τις σορούς, στο τελευταίον "Κύριε",ποιος θα μού ψάξει το δεξί, την βέραν να μ' αλλάξει;