ΡΟΥΣ

Σαρκοβόρα αρνιάΜε την κατάλευκη προβιά σου τους δρόμουςδιαβαίνεις σε τράπεζες μπαίνειςκαι πολυκαταστήματα.Σε σχολεία γραφεία καφενεία κοσμηματοπωλείατα μικρά σου δοντάκια περιφέρεις και τις μίζερεςοπλές σου.Το άκακο παίζεις, το νομοταγές, μα το μάτι σουγυαλίζει και για αίμα διψά.Κάπως ν' ανταποδώσεις τις δαγκωματιές γυρεύεις.Να νιώσεις πως το μαντρί ετούτο εσύ διαφεντεύεις.Λυσσαλέα ό,τι ανίσχυρο δαγκώνεις,λουλουδάκια που πασχίζουν ν' ανθίσουνκαι σκαθάρια που μοχθούν,πεταλούδες της νύχτας, μελιστάλαχτα αγόρια,θαλασσοδαρμένους εργάτες, άρρωστους βελονιστές,οροθετικές μελισσούλες και λοιπούς υπολειπόμενους.Τα άλλα αρνάκια μισείς, να τα εκμηδενίσεις ποθείς.Ο φόβος σου πετσί σκληρό, με τατουάζ τον στολίζειςΤο αίμα που κύλησες κανονικότητα έγινεκαι κανόνας.Μα πώς τρέμουν τα πόδια σου μπροστάστον τσοπάνη.Πώς λουφάζεις στη θέα του τσοπανόσκυλου.Ένα αρνί είσαι και δαγκώνειςμόνο εκεί που σε παίρνει.Και το Πάσχα που θα 'ρθει θα 'σαι εσύ αγκαλιάμε τη σούβλα.