Ο τόμος των ποιημάτων αυτών, οι "Δειλοί και Σκληροί Στίχοι", δεν είναι παρά κοιτάγματα και φωνές, καθώς πάντα, κοιτάγματα ή σταματημένα προς ορισμένα στρογγυλά και λαμπερά θέματα του εξωτερικού κόσμου, ή γυρισμένα προς τους ονειρεμένους ήσκιους ενός αχνόφωτου εσωτερισμού· φωνές που ζητούν ακράταγα να ενταθούν και σκληρά να γρικηθούν ή δειλά να ψιθυριστούν όσο το δυνατό πλησιέστερα προς τη σιωπή. Τους "Δειλούς και Σκληρούς Στίχους", περισυλλεγμένους από τα βάθη θηκών και φακέλων που ανήκουν σε κάθε λογής περιόδους της ζωής μου, από τον καιρό που κυριαρχούσεν ακόμη και στην ποίηση και στα τελευταία της φανερώματα, ως μόνη "του υψηλού γλώσσα" η καθαρεύουσα, ίσα με τις ημέρες αυτές της αποκλειστικής κυριαρχίας του δημοτικισμού στη λογοτεχνία μας· τα ποιήματ' αυτά, τρεμουλιαστά ψαξίματα ή θριαμβευτικά περιπατήματα, κομμάτια πάντα, κ' εγώ καλά καλά δεν ξέρω ακριβώς, πως γεννημένα και πως ύστερα σχεδόν λησμονημένα, ή μέρη μιας προγραμματικά βαλμένης συγκρατητής εργασίας που απόμειναν σχέδια. Τον τόμο τούτο, υστερνότερο, όμως όχι και τελειότερο πόσων αδερφιών του, στο διάστημα σαράντα χρόνων αδιάκοπης παραγωγής, εμπνευσμένης από τη λατρεία του Στίχου που είναι ο ανθρώπινος Λόγος "εν τάξει και μεγέθει" και που είναι, στο μικροσκοπικό του ρυθμικό περπάτημα, το σύμβολο τον ρυθμού που κυβερνά το Σύμπαν· τον τόμο τούτον ο ποιητής του, μα που με όλα του τα χρόνια που τον βαραίνουν, ελπίζει πως δε θα είναι ο τελευταίος του και πως δε θα κλείση τα μάτια του προτού δουλέψη, καθώς ταιριάζει στην αποστολή του, για να στεφανώση το ταπεινό του οικοδόμημα.