Πριν ακόμη το θεατρικό έργο Στο Σύρμα του Αντώνη Κατσά πάρει την τελική του μορφή, μου εμπιστεύτηκε την ανάγνωσή του. Η θετικότατη έκπληξή μου ήταν μεγάλη. Με την 50χρονη πείρα μου ως ηθοποιός και σκηνοθέτης αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για ένα εγχείρημα με τεράστιο κοινωνικοπολιτικό και θεατρικό ενδιαφέρον. Διαισθανόμενος την τελική σκηνική μορφή του, συν το γεγονός ότι ουδέποτε είχε επιχειρηθεί μια θεατρική παράσταση πανελλαδικά με περιεχόμενο το διαβόητο βασανιστήριο του "Σύρματος" της Μακρονήσου, του πρότεινα τη σκηνοθεσία. Κι έτσι άρχισε η περιπέτεια της θεατρικής συνεργασίας μας.Ζώντας έντονα ως σκηνοθέτης τη σκηνική διαδικασία πραγματοποίησης της παράστασης, διαπίστωνα από στιγμή σε στιγμή ότι πέρναγα από την ιστορική "υπερμυθολογία" στην ιστορική-αδυσώπητη "υπερπραγματικότητα" των όσων συνέβησαν στην κόλαση του αμερικανικού Νταχάου στην Ελλάδα, όπως ονομάστηκε διεθνώς η Μακρόνησος.Η συνολική σκηνική πρόταση-πρόκληση Του Σύρματος είναι μεγάλη, αλλά δε θα αναλάμβανα τη σκηνοθεσία του αν ο συγγραφέας δε μου έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσω τους πιο αυστηρούς σκηνικούς κανόνες. Η καθημερινή μας αποζημίωση, σε όλη τη διάρκεια προετοιμασίας της παράστασης, το δέος, καθώς μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται το επαναστατικό όραμα των 350 νεκρών που δολοφονήθηκαν προμελετημένα στη "Νύχτα των Πολυβόλων", όλων όσων βασανίστηκαν με απίστευτες μεθόδους σωματικά και ψυχικά, των 100.000 ηρώων του λαού μας που έζησαν τη φρίκη της Μακρονήσου.