ΣΥΡΑΓΩ 2

Θεριστής, 1917.Αγαπημένε μου, με τούτα και με τ’ άλλα ο στόχος των Συμμά-χων επιτεύχθηκε κι εγώ πεθαίνω απ’ την αγωνία. Στο εξής ναμου γράφεις συχνότερα, παρακαλώ πολύ, και μη στραβομου-τσουνιάζεις! Οι ασκήσεις με πραγματικά πυρά επιβεβαίωσαντο αξιόμαχο. Οι ωμοβροντίες (ωμοί πυροβολισμοί) άρχισανεπίσημα λοιπόν, εσύ το γνωρίζεις καλύτερα. Με οργίζει ηΑντάντ με όσα με το μαχαίρι στον λαιμό επέβαλε, και πια ανή-κουμε στην πολεμική μηχανή της. Παραμένω στο πλευρό τωνΦιλελεύθερων ασφαλώς, αλλά δεν εμπιστεύομαι πια κανέναν.Στην Αθήνα ακούγεται πως δικαστικοί κατώτεροι και ανώτε-ροι έγιναν τυφλά όργανα του μαινόμενου Επιστρατισμού. Ηκατηγορία της «εσχάτης προδοσίας» απαγγέλλεται κάθε μέρασε εκατοντάδες πολίτες που το κρίμα τους είναι ότι είναι μετον Βενιζέλο. Γίνονται μάλιστα κι εκτελέσεις εν ψυχρώ...Τρυγητής 1922.Οι πρόσφυγες φοβούνται τα καράβια λιγότερο απ’ ό,τι τουςανθρώπους. Έλληνες στην Ελλάδα δεν έχουν αισθανθεί. Πι-θανόν στον Βόλο. Γέμισε το λιμάνι μαυροφορεμένους. Μαύροκύμα. Στο πλήθος μπερδεύεται η Βαλασία, αναζητά τον γιοτης. Κρατά φωτογραφία του απ’ όταν φορούσε κοντά παντε-λονάκια. «Μην είναι μαζί σας ο Λεωνίδας μου! Μην είναι μαζίσας! Έχετε δει αυτό το παλληκάρι!». Ηλικιωμένοι με περιορι-σμένη ακοή συγκινούνται. Μοιάζει σε δικούς τους λεβέντεςπου έμειναν πίσω, και αναθαρρεύουν. Νομίζουν πως τα παι-διά τους ήρθαν πριν απ’ αυτούς εδώ. Παρεξήγηση οδυνηρή,και σέρνουν τα βήματα χωρίς να νοιάζονται για πού, καρβου-νιασμένοι. Αγριεμένα βοά ο θρήνος...