Τίποτα δικό μου

[...] Η αφθονία καταργεί την ανάγκη, και μαζί της τη "λογική" τη ζυμωμένη με τον ορθό λόγο, αυτόν που εξηγεί την αταξία και το έγκλημα. Αυτά τα πράγματα όμως συνεχίζονται. Γιατί; Η πληγή έχει πάψει να αποτελεί μέρος της ίασης και έχει γίνει η αρρώστια μας. Όλο και πιο συχνά θα χρησιμοποιούμε τους εγκληματίες, τους ανένταχτους, τους απείθαρχους, όπως ο Μεσαίωνας, χρησιμοποιούσε τους αιρετικούς, καίγοντάς τους. Η φαντασία είναι πολύ λογική, και γι' αυτό επιστρέφουμε στην εποχή της βαρβαρότητας βήμα με βήμα, φυλακή με φυλακή, νόμο με νόμο.Η ιστορία που διηγούμαστε σ' αυτή την εποχή της αφθονίας δεν νοιάζεται για τη δημιουργία αλλά για την κατανάλωση - την αχαλίνωτη κατανάλωση που είναι απαραίτητη για να συντηρηθεί η οικονομία. Αυτή η ιστορία δεν μας ενώνει πια με τον αληθινό κόσμο, αλλά αναδιπλώνεται στον εαυτό της και αποκόβεται από την πραγματικότητα. Σήμερα δεν υπάρχει πια ουτοπία, δεν υπάρχει τόπος δικαιοσύνης ή επουράνιος. Δεν υπάρχει πια αιωνιότητα, ούτε και μέλλον. Η ιστορία που αφηγούμαστε γίνετα ένα "τώρα" επαναλαμβανόμενο, η δικαιοσύνη μια απλή πολιτική διευκόλυνση. Επειδή όμως η φαντασία είναι λογική, ξέρει ότι αυτό το "τώρα" είναι ζωντανός θάνατος. Αυτή είναι η παρούσα πνευματική μας κατάσταση. Ο πραγματικός κόσμος διαλύεται και επινοούμε έναν άλλο, χιμαιρικό και βίαιο.[...] Έντουαρντ Μποντ (1995)