ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΕΓΑΡΟ

Η τελική μου απόφαση να το επιχειρήσω με φέρνει μπροστά στο εγχείρημα να μιλήσω, αναγκαστικά συνοπτικά αλλά και όσο χρειάζεται αναλυτικά - για να μην μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε λέξη από τα γραφόμενά μου: σχετικά με τα περιθώρια που (δεν) υπήρξαν στον ελληνικό δημόσιο βίο για έλεγχο της παραγωγής αρχιτεκτονικής που αφορά τον πολιτισμό, τον κρίσιμο και συχνά αμφισβητημένο ρόλοισχυρώ προσώπων στην παραγωγή δημοσίου πολιτισμού, τις δυνατότητες και τους κανόνες άσκησης κάθε είδους εξουσίας, τις δύσκολες συνθήκες μιας αξιοπρεπούς άσκησεις του επαγγέλματος από , κατά τα άλλα, ικανούς και ευσυνείδητους αρχιτέκτονες - εμού συμπεριλαμβανομένου - την ανεπάρκεια ή και αποδείξιμη επιστημονική ασυνειδησία της ιστορικής τεκμηρίωσης των πολιτιστικών συμβάντων, την αγνόηση που περιβάλει όσους επενδύουν πνευματικά, την ηδονή του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες, τα μαθήματα θεωρίας και πρακτικής που μπορεί κανείς να πάρει από την άσκηση του σχεδιασμού σε ακραίες συνθήκες, και - τελευταίο στη σειρά αλλά για μένα όχι και σε σημασία - την προσωπική μου δουλειά που ενσωματώθηκε σε αυτό το έργο και έκτοτε αγνοείται από οποιαδήποτε γραπτή αναφορά, παραμένπντας μόνο στη μνήμη των επιζώντων από τους συντελεστές του έργου.