Υπάρχουν κάτι έντομα χοντρά, άχαρα και συνήθως βουερά, που δεν ελέγχουνε το πέταγμά τους· φτεροκοπούν πέρα-δώθε αδέξια, καμιά φορά πέφτουν πάνω σου με ορμή, δίχως πρόθεση να σε βλάψουν, και, ύστερα, πανικόβλητα, πιο τρομαγμένα κι από σένα, σηκώνονται στον αέρα για να χτυπήσουν με κρότο πάνω σ' έναν τοίχο, μια καρέκλα, μέχρι να βρουν επιτέλους το δρόμο τους στους αιθέρες. Ίδια ταραχή προξενούσε και ο θεόρατος εκείνος άντρας με τις ανοικονόμητες κινήσεις του τόσο στον εαυτό του όσο και στους υποψήφιους σπουδαστές που περνούσαν την πόρτα της γραμματείας. Περιορισμένος όπως ήταν στον ελάχιστο ελεύθερο χώρο ανάμεσα στο γραφείο και στην ντουλάπα του αρχείου, κάθε δράση του, και η παραμικρή, είχε σαν επακόλουθο ποικίλες μικρές καταστροφές. Έκανε να τραβήξει ένα φύλλο από το πάκο με τις έντυπες αιτήσεις και, την ίδια στιγμή, ο αγκώνας του γκρέμιζε τη συσκευή του τηλεφώνου· στην προσπάθειά του ν' αρπάξει τη συσκευή προτού τσακιστεί, έσπρωχνε μια στοίβα βιβλία που με τη σειρά τους αναποδογύριζαν το γεμάτο ποτήρι, επιτούτου τοποθετημένο άκρη-άκρη ώστε, σε ενδεχόμενο ατύχημα, να μη βραχούν τα χαρτιά στο γραφείο αλλά το νερό να χυθεί απ' έξω, το πιθανότερο πάνω στα ρούχα του αιτούντος. Ανάστατος τότε ο γιγαντόκορμος άντρας θα σηκωνόταν να ταχτοποιήσει τη ζημιά· ζημιά που είχε ξαναγίνει στο παρελθόν με πανομοιότυπο τρόπο, μετά από την ίδια ακριβώς αλληλουχία άτσαλων χειρονομιών. Μήνες αργότερα, κάποιοι άλλοι σπουδαστές ακούγοντας αυτή τη διήγηση θυμούνται αμέσως ότι το ίδιο είχαν πάθει κι αυτοί την ημέρα υποβολής της αίτησής τους και υποψιάζονται ότι το ατυχές περιστατικό δεν οφειλόταν σε απροσεξία αλλά σε προμελετημένο σχέδιο, με σκοπό να κριθούν, ίσως, οι αντιδράσεις τους. Όμως αυτό δεν είχε διόλου σχέση με την αλήθεια.