ΤΟ ΕΠΑΘΛΟ

...Έβλεπε με λαχτάρα τον κόσμο να περπατάει στους δρόμους του Πειραιά. Ήταν όλοι τους Έλληνες. Δεν έβλεπε πουθενά κελεμπίες, μιλάιες και φέσια. Ούτε τζαμιά, παρά μόνο εκκλησίες: μία, δυο, τρεις... Μόλις έδεσε το πλοίο, άλλαξε γνώμη και, κατεβαίνοντας γρήγορα τις τρεις σειρές σκαλοπάτια, βρέθηκε στην εξωτερική σκάλα από όπου αποβιβάζονταν οι ταξιδιώτες. Στην πόρτα εξόδου ρώτησε έναν αξιωματούχο αν μπορούσε να βγει για λίγο στο λιμάνι......Μόλις ξεμέθυσαν από τη συγκίνηση, αντιλήφθηκαν ότι βρισκόντουσαν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι τους κοίταζε χαμογελώντας συνεπαρμένο. Αμέσως συνήλθαν, ζήτησαν συγγνώμη και κίνησαν να φύγουν. Η ηλικιωμένη κυρία έκανε νόημα να περιμένουν: "Σας εύχομαι να είστε πάντα ερωτευμένοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα" τους είπε, ενώ ένα δάκρυ κυλούσε από τα θαμπά της μάτια. Ο Ιάσονας κατασυγκινημένος της φίλησε το χέρι, την ευχαρίστησε και συνέχισαν τον δρόμο τους......αν ήξερε ο Ιάσων τι του επιφύλασσε το ταξίδι του, δεν θα το επιχειρούσε ποτέ. Κάπως έτσι συμβαίνει με τόσα πράγματα στη ζωή: αν ήξερε κάθε άνθρωπος τι έμελλε να του συμβεί, ίσως θα προτιμούσε να μην είχε βγει από την κοιλιά της μάνας του...