ΤΟ ΜΟΝΟ ΖΩΟ

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που...": η ιστορία του πολιτισμού μέσα από μία φράση. Η ιστορία της κατασκευής ενός καθρέφτη κι ενός πλάσματος που κοιτάζει το είδωλό του άλλοτε με αυταρέσκεια και άλλοτε με τρόμο. Μία δότρια ωαρίων σε μια αίθουσα αναμονής στοχάζεται το μέλλον της ανθρωπότητας, μια σκηνοθέτρια επισκέπτεται με τα ανίψια και την αδελφή της μια αγροτουριστική μονάδα, ένας άντρας αποφασίζει να επανεισάγει τον λύκο στο χωριό του πατέρα του, και άλλα επεισόδια από τη ζωή και τα έργα του μόνου ζώου που κοκκινίζει, του μόνου ζώου που μπορεί να κρατήσει μυστικό, του μόνου ζώου που προσεύχεται πριν διαπράξειφόνο, του μόνου ζώου που… "Όταν ήταν μικρότερος είχε υποθέσει πως η κάθε εθνική τραγωδία αποτελεί το άθροισμα των ατομικών τραγωδιών που έζησαν οι άνθρωποι. Στα σαράντα του, όμως, του ήταν πλέον σαφές πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αντιθέτως, η ιστορία της οικογένειάς του αποδείκνυε περίτρανα ότι όσοι από τους πρωταγωνιστές των τραγωδιών καταφέρνουν να επιβιώσουν περνούν την υπόλοιπη ζωή τους προσπαθώντας να φτιάξουν, από όσα είδαν και έζησαν, αφηγήσεις για να καταφέρουν κάπως να τις υπομείνουν. Έτσι, οι προσωπικές ιστορίες μετατρέπονται σε νησιά, η συλλογική σε αρχιπέλαγος με αναξιόπιστες ακτοπλοϊκές συνδέσεις, και οι επόμενες γενιές σε καράβια που πλέουν ανερμάτιστα με τρύπες στα αμπάρια".